Inferi is een Amerikaanse deathmetalband uit Nashville (Verenigde Staten), die sinds 2006 gestaag aan zijn naam bouwt. Inferi betekent weliswaar zowel in het Italiaans als in het Latijn ‘hel’, maar volgens gitarist Malcolm Pugh is de bandnaam ontleend aan de Harry Potter-reeks. Hierin zijn de inferi dode lichamen die door duistere magie als ondoden zijn opgewekt en door een kwaadaardige magiër (Voldemort in Harry Potter en de Halfbloed Prins) als willoze werktuigen worden aangestuurd. Dat je het even weet…

In de loop van zijn bestaan bracht Inferi vijf volledige albums uit: Divinity in War (2007), The End of an Era (2009), The Path of Apotheosis (2014), Revenant (2018) en Vile Genesis (2021). Daarnaast verscheen in 2020 nog de EP Of Sunless Realms. Met Heaven Wept is Inferi nu toe aan album nummer zes. De plaat verschijnt via The Artisan Era, helaas niet bepaald een label dat de laatste jaren bekendstaat om uitstekende distributie of bijzonder vlotte communicatie. Toch lag deze keuze voor de hand: The Artisan Era werd immers opgericht door Inferi-gitarist Malcolm Pugh, waardoor het eigenlijk nauwelijks anders kon dan dat ook dit album daar het levenslicht zou zien.

In de loop der jaren is Inferi behoorlijk onderhevig geweest aan bezettingswisselingen. Het aantal voormalige bandleden is al lang niet meer op één hand te tellen; zelfs met twee handen kom je inmiddels tekort. De stabiele factor binnen dat voortdurend veranderende geheel is Malcolm Pugh. Als creatieve drijfveer van de band wist hij op alle uitgaven van Inferi een herkenbaar geluid te behouden, gekenmerkt door snel en verfijnd gitaarspel, technische riffs, neoklassieke accenten, razendsnelle drums en veelzijdige extreme vocalen. Toch draait de muziek niet uitsluitend om snelheid of virtuositeit. Er is nadrukkelijk aandacht voor compositie en dynamiek, waarbij frequente wisselingen in tempo en sfeer moeten voorkomen dat de luisteraar wordt overspoeld door een mêlee aan riffs en blastbeats. In de loop van de tijd kregen symfonische en orkestrale arrangementen een grotere rol, om het geheel een wat donkerder karakter mee te geven. De composities werden langer en gelaagder, alsof de band niet alleen de eigen grenzen, maar ook die van het subgenre wilde oprekken. Soms leverde dat indrukwekkende resultaten op, soms bleek het spreekwoordelijke “overdaad schaadt” treffend van toepassing.

Op het nieuwe Heaven Wept wijkt Inferi niet heel erg af van wat we eerder van hen hebben gehoord, al zal het voor hen die de band goed kennen ook duidelijk zijn dat de accenten op dit album iets zijn verschoven. Ook nu bevindt de muziek van Inferi zich op het snijvlak van technische en melodische deathmetal, aangevuld met een flinke scheut zwartgeblakerde extremiteit. Hoewel nummers als The Rapture Of Dead Light, Feed Me Your Fear, het titelnummer Heaven Wept of Godless Sky met ongebreidelde brutaliteit worden ingekleurd, blijven de composities opvallend binnen de lijntjes, en hollen ze zichzelf nergens buitensporig voorbij. Juist op momenten waarop de band het tempo tijdelijk terugschroeft, zoals in Master of Nothing en Masterly Lie, zorgt de bewust ingebouwde terughoudendheid voor wat extra spanning. Een basgitaar ontbreekt; niet dat dit direct als een groot gemis voelt, maar binnen zo’n technisch en gelaagd geluid had het ongetwijfeld wat extra diepte en kracht kunnen toevoegen.

Ditmaal lijkt de band er bewust voor te kiezen de nummers wat beknopter te houden, niet alleen qua speelduur, maar ook in de aankleding. De symfonische lagen zijn nog altijd aanwezig, maar worden spaarzamer ingezet en klinken vrijwel nergens te nadrukkelijk of overheersend. Goed, het orgel op de achtergrond van Of Rotten Wombs had misschien iets minder dik aangezet mogen worden, al speelt persoonlijke voorkeur daarin ongetwijfeld een rol, maar over het algemeen geldt dat wanneer de symfonische elementen prominenter naar voren treden, dit doelgericht en passend gebeurt, en ze vooral subtiele diepte toevoegen, zoals in Eternally Lie.

De daaroverheen gedrapeerde vocalen van Stevie Boiser zijn ronduit imponerend: hij schakelt moeiteloos tussen doordringende, snijdende hoge kreten, loodzware gutturale vocalen en alles wat zich daar maar tussenin bevindt. Gitaristen Malcolm Pugh en Sanjay Kumar voorzien de nummers van de nodige technische snarenacrobatiek, maar die staat volledig in dienst van de composities. Nergens ontaardt hun virtuositeit in opzichtig spelen voor de bühne. Technische verfijning is duidelijk belangrijk voor Inferi, maar nooit ten koste van de continuïteit of flow van de composities. Juist doordat de band technische complexiteit zo vanzelfsprekend weet te verweven met melodie en meeslepende songstructuren, klinkt de muziek niet alleen indrukwekkend, maar ook verrassend uitnodigend, pakkend en benaderbaar. Daarmee blijft Heaven Wept, ondanks de technische rijkdom, vooral overeind als een samenhangend en overtuigend geheel.

Heaven Wept van Inferi is ontdaan van elke vorm van overbodige overdadigheid: alles staat volledig in dienst van de acht composities op het album. Het resultaat is een uitgebalanceerde mix van snelheid, technische virtuositeit, melodisch vernuft en intense kracht. Precies zoals je technical death metal eigenlijk wilt horen, toch? Inferi klinkt hier doordacht en evenwichtig, zonder ook maar iets aan scherpte of agressie in te leveren. Of Heaven Wept daarmee tot het sterkste en meest overtuigende werk behoort dat de band tot nu toe heeft afgeleverd? Doet dat er eigenlijk toe? Muziek is tenslotte geen wedstrijd. Liefhebbers van technische death metal krijgen hier simpelweg veertig minuten puur luisterplezier voorgeschoteld. En de kans is groot dat het niet bij die ene luisterbeurt blijft, want naar deze nieuwste van Inferi keer je vast maar wat graag terug.

Zware Metalen

Message History

Delivery option(s)